De naakte waarheid

We rijden naar Nederland.
Ik reik Dakota een wat groot uitgevallen aardbei aan en neem een slok van mijn cappuccino. Als ik mij 5 min later omdraai, lijkt het alsof er op de achterbank iemand is geslacht. Ik graai een vies plakkerig restje uit de bekerhouder, heb een soort ‘is dit nu mijn leven’ momentje.
‘Onze eerste stop in het hotel wordt de halte ‘ontspanning’,’ zucht ik naar Gergö. ‘Ze hebben een sauna, toch?’
Gergö knikt, we hoeven onze gedachten niet uit te spreken.
Want tja, met een kind trek je toch wel een beetje een soort paard van Troje de veilige hekken van je leven binnen. Eentje waaruit allerlei etensresten, stukjes klei en spraak-recorders waar alleen maar nonstop het woord ‘mama’ uitgalmt tevoorschijn komen. 

Dit keer hebben we een bio-hotel geboekt en bij de receptie staat een bordje: inclusief panorama sauna. Hoera!
‘Oeh, we hebben het rijk voor ons alleen,’ constateer ik bij binnenkomst.
Het ziet er allemaal mooi uit, maar er is geen omkleedruimte. Wel vijf kledinghaakjes, recht tegenover de deur naar het restaurant en de receptie. Begrijp me niet verkeerd: ik kies er zelf voor om bloot naar een sauna te gaan, maar dat deel ik met andere mensen die daar met hetzelfde doel bewust voor kiezen. Niet met Henk die aan de andere kant van de deur pasta zit te eten. 
Afijn, ik duik de sauna in. Ontspanning, here I come. Dakota zit een halve minuut op een handdoek op de grond naast mij en gaat dan douchen.
‘Ik neem haar mee naar de kamer, hoor!’ hoor ik Gergö een minuut later roepen.
Prima, ik heb iets leuks te doen: ik moet het panorama nog vinden!

Voor mij is een blinde muur, dus dat kan het niet zijn. Ik speur alles af, tot aan het plafond, maar er is niets te bekennen. Geen echt panorama en ook geen nep-panorama op een foto. Wie wel panorama hebben, zijn de buren. Op mij, in mn blootje. En van het busje dat naast het raam van de sauna staat geparkeerd hoop ik maar dat de mensen niet net nu ik hier zit terugkomen. Er zitten wel wat mat-strepen op het raam naar buiten, maar of die nou net de juiste delen bedenken als iemand naar mij kijkt is natuurlijk maar de vraag. Dat hangt er een beetje vanaf hoe ik zit. 

‘Nou, hup Anke, tempo,’ spreek ik mijzelf toe. Dakota heeft in de auto niet geslapen en staat op instorten, en we willen nog even samen eten. Ik smijt een paar enorme soeplepels water op de stenen, brand een tijdje weg, en koel mij daarna af. Deels in mijn handdoek gewikkeld, deels in wat kleding, loop ik zo nonchalant mogelijk langs de receptie en sluit me aan bij Gergö en Dakota. 

We vinden plekje in de eetruimte van het hotel. Vroeger waren we naar een restaurantje gegaan, maar daar waag ik mij met een oververmoeide peuter niet aan. We gaan voor het pizza-menu. Pizza met een drankje. 
‘Het is gewoon diepvriespizza, hoor’ waarschuwt de receptioniste, die ook serveerster en kok is.  ‘Maar wel een biologische!’ 
Prima, we hebben trek. Kom maar op. 
Dakota eet alle champignons van onze pizza, wij vullen onze magen.
‘Het smaakte eigenlijk echt heel lekker!’ geven we de receptioniste blij ons oordeel als we weglopen.
Als we terug boven zijn valt Dakota als een blok in slaap. Wij verschansen ons bij kaarslicht (haha, grapje, gewoon ons laptopscherm) in de badkamer-met-glazen-deur, blij dat de peuter ‘out’ is en niet van plan op welke wijze dan ook het risico te lopen dat ze weer wakker wordt.
‘Jij ook een lauw wit wijntje?’ grap ik fluisterend naar Gergö. Als snack eten we de crackertjes die eigenlijk voor morgen voor Dakota in de auto zijn bedoeld. We kijken zachtjes wie is de Mol, wat door het vreselijke internet elke drie minuten een tijdje stil staat. Een fantastische les in geduld. Of in het omgaan met agressie en teleurstellingen, zo je wilt. En toch zijn we blij en optimistisch.
‘Hoorde je hoe grappig ze die mevrouw groette?’ zeg ik in de internet pauze tegen Gergö. En: ‘Wat is ze lief, hé?’

Ja, dit is nu ons leven. Soms mis ik mijn vrijheid. En dan ligt mijn kind tien minuten in bed en ik kijk een schattig filmpje van die dag en dan mis ik haar ineens. Jongens, ik heb de winnaar voor de ‘ambivalent prijs 2020’ gevonden: het ouderschap. 

2 antwoorden op “De naakte waarheid”

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *