Scherp

‘Dit restaurant is perfect mam, hier kunt u bijna alles eten!’ roep ik enthousiast als we de Italiaan binnenlopen.

We krijgen de menukaart aangereikt. 
‘De G staat voor melkproducten,’ zeg ik, terwijl mijn ogen alvast langs de lijst gaan. 
G, G, G…
Er blijft één gerecht over.  
Gelukkig is mijn moeder iemand die het direct voor doet komen alsof ze toevallig ook net vreselijk veel zin had in dat ene gerecht. 
‘Oh ja, lekker! Spaghetti aioliemolie, ofzo!’ roept ze opgetogen. 
Ik kijk met opgetrokken wenkbrauwen naar de ingrediënten. Olie, knoflook en pepers. ‘Weet je het zeker, mam?’

Als onze gerechten arriveren begint mijn moeder na één hap te hoesten en zet haar glas rosé aan de lippen. Ik zie bijna de helft van de inhoud naar binnen verdwijnen. ‘Scherp?’ vraag ik. ‘Nee hoor,’ roept ze vrolijk. 
Nu wil Dakota proeven. Mn moeder geeft haar één sliertje waar met zorg een piezeltje af wordt gebeten. 
‘Scherp!’ is het vernietigend oordeel.
Ik probeer zelf ook een hap. De eerste twee seconden denk ik nog dat het wel meevalt, maar daarna voelt het alsof al mijn papillen in een soort hellekoor beginnen te krijsen. 
Ik blus mijn mond met Apfelschorle en gooi onmiddellijk uit medelijden wat van mijn gnocchi op mijn moeders bord.
‘Ja, maar ik vind het echt wel lekker hoor!’ roept mijn moeder. En na nog een hap: ’Zou je hier ook blaren van kunnen krijgen?’ 
‘Schepje kaas op oma’s schèèèrpe pasketti,’ roept Dakota, terwijl ze een grote lepel parmezaanse kaas boven mijn moeders bord leegkiepert. 
Gergö is aan de beurt en lijkt na zijn ontmoeting met de ‘spaghetti aioliemajolie’ andere dimensies te kunnen zien. Hij verkondigt ons zwetend dat het scherp, maar lekker is. 
‘Ja, het is echt wel lekker, hoor,’ herhaalt mijn moeder. Ik gooi nog maar wat gnocchi op haar bord. 
’Hoe kun je überhaupt beoordelen of dit ergens naar proeft?!’ hijgt Nien met uitgestoken tong tussen een paar grote slokken bier door. 

En zo zitten we daar, allemaal met een letterlijke scherpe tong. Maar als het bord, nog halfvol, wordt opgehaald, zeggen we niets. Er was immers niets mis mee? Het is niet mislukt. Alleen niet geschikt voor aardappel-groente-vegaschijf Hollanders.

Wie wel wat had gezegd, is Jörgen, (gefingeerd) en wat vind ik dit een prachtige gelegenheid om hem aan jullie voor te stellen. Want zit mijn moeder aan de harmonieuze kant van het spectrum, dan vind je Jörgen helemaal aan het andere uiterste. 
Jörgen had het gerecht niet alleen teruggestuurd, maar deels als bewijsstuk voor in de rechtbank in z’n tas gestopt. 
Had ik het net over een letterlijke scherpe tong, deze man is de meest karakteristieke figuurlijke scherpe tong die ik ken.

Jörgen zit met ruim 90 jaar niet achter de geraniums, maar op een boomstronk in het bos een borrel te drinken. In zijn zelfgemaakte fietskar een bijl en stukken touw. 
Jörgen is voorvechter en protesteerder eerste klas.   
Van konijn tot trapgevel: hij voert er actie voor; inclusief formulier dat je, altijd onder vermelding van je beroep (why?), moet ondertekenen. Liefst met betaling van 5 euro voor de (onduidelijke) onkosten.
Waar mijn moeder vele plannen toejuicht, is voor Jörgen geen plan veilig. Zijn speeches en stukjes in de dorpskrant zijn berucht.
Fiets je langs het politiebureau, dan zit hij daar aan tafel. 
Fiets je langs Natuurmonumenten, dan zit hij daar aan tafel. 
En als hij niet aan een van de tafels waar ‘het’ geregeld wordt zit, dan loopt hij door het dorp. Zijn rollator fel voor zich uit duwend, alsof het een nukkig dier is dat niet achter
hem aan wilde lopen. Mensen als mijn moeder propt hij gewoon in z’n mandje, zegmaar. Velen irriteren zich aan zijn felle, genadeloze stijl. Ja, we hebben het nog steeds over iemand die in de 90 is.

En dan ineens, fiets ik hem op een dag voorbij en zit hij midden op de stoep op z’n rollator met een grote, pluizige, beige kat op schoot.
Zijn ogen zijn gesloten, zijn hoofd opgeheven naar het magere lentezonnetje. Het tafereel is vredig, bijna heilig, en dus durf ik niet om een foto te vragen, maar deel ik het plaatje hier in woorden.
Ik vind het zo’n prachtige herinnering dat achter iedere scherpe tong, hoe naar en vervelend soms ook, een geschiedenis schuilt. Een kind van een moeder. Een mens. Een slapend mens, op een rollator, met een kat op schoot.

Maar soms ook gewoon zoiets simpels als een te scherpe pasta. 

2 antwoorden op “Scherp”

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *