Namas-née

Ik duw mijn handen tegen elkaar voor mijn borst en buig statig voorover.
‘Naaaaa-maaaaa-stéééé’ zeg ik Jamie braaf na.
Jamie is de leidster van onze online kinderyoga.
Dit deden we voorheen niet, toen zongen en dansten we gewoon met onze Tonie box, maar op het moment ben je toch niet helemaal ‘Corona 2020’ als je niet minstens één van de honderden gratis cursussen die er ineens online staan volgt.
’Vandaag maken we een tent, want we gaan in de jungle kamperen!’ roept Jaime super enthousiast. Ze is zo blij dat ik het bijna eng vind, maar goed: mn kind en ik doen samen yoga. Wat een mooi moment. Pluk de dag.
Ik buig voorover om een kampvuur uit te beelden en voel hoe Dakota zich in mijn haar vastklampt en bij mijn rug omhoog klimt. Ze slaat haar benen om mijn nek, laat zich op de grond vallen en tettert in mijn oor: ‘Nog een keer!’ 


Voor ons is “thuis” zijn normaal. Niet op deze manier, zonder sociale contacten en activiteiten buiten de deur, maar toch: ons thuis vermaken en werken daarbij combineren is voor ons business as usual.
Ons huis en leven is zo ingericht zodat Dakota zichzelf kan redden en vrij kan spelen, en dat werkt.
Tot dus die quarantaine begon.
Ineens lees ik van de meest uiteenlopende types mensen die voor het eerst in hun leven ervaren hoe het is om zolang met je kind(eren) thuis te zijn berichten over persoonlijke groei en vliegen de gratis cursussen me om de oren.

Vanaf acht uur ’s ochtends begint het binnen te stromen:
Om 15.00 u wordt er voorgelezen, om 16.00 u moeten we allemaal buiten op ons instrument spelen en om 18.30 u volgt een live concert van het Wiener Philharmoniker.
Ondertussen deel je om het uur nieuwe knutselwerkjes met je volgers, eet je kind bijzondere zelfgemaakte snacks met ingrediënten die je voor de Corona tijd niet eens kende en luister je intelligente podcasts met het laatste wetenschappelijke virusnieuws. Daarbij moet je er wel leuk gekleed bijlopen, want dat helpt voor je werk-vibe en je positiviteit. Schroom niet die lipstick op je gezicht te smeren, ook als je de hele dag thuis zit. 

Ik wordt al kortademig als ik opschrijf waar ik ineens allemaal aan deel kan nemen.
Super tof hoor, maar ik wil helemaal niet de hele dag op een loopband voor mn laptop rennen met  bemoedigende Corona muziek en een zelfgebreide zweetband. Ik wil op het terras van onze ijssalon een ijscoupe met aardbeien eten en glimlachen om de karakteristieke oudere bewoners van ons dorp.
Maar ik ben er dus wel mega gevoelig voor en ik krijg zoveel berichten van mensen die ineens de meest fantastische tijd van hun leven beleven, dat ik het gevoel krijg dat er iets mis met me is. Een heleboel ietsen.

Want waar de rest van de wereld op dit moment schijnbaar de hele dag als gezin in de tuin tussen de madeliefjes zit te mediteren en hun kinderen tijdens hun homeoffice zingend twee uur achter elkaar spelen zonder één vraag te stellen, sta ik in de badkamer om het eerste huishoudelijk klusje in drie dagen te doen met naast mij een boze peuter. Doet Gergö een telecon met zn gezicht onder de dino tattoes en plast Dakota over zijn blote voeten tijdens datzelfde gesprek

Ik probeer het echt wel hoor, al die nieuwe dingen. Ik knutsel, ik yoga, ja: ik. Want mijn peuter zit er gewoon gezellig naast en kijkt hoe ik een luchtballon uitknip en in elkaar plak. Als ze me nou nog een kopje koffie bracht ofzo, hé…
Waar gaat dit nou mis? Eigenlijk voel ik me meer een soort heks die elke dag een gigantische huilbui heeft en vindt dat ze die niet mag hebben, omdat ieder ander het zoveel erger heeft en ik het helemaal niet erg mag vinden.
En kijk, ik leer ook echt wel wat, bijvoorbeeld dat ik het overleef als ik een dag geen avonturen beleef en thuis zit, maar mijn overlevingsstrategie voor deze nieuwe emoties is dat ik het gewoon even poep wil vinden. Ja het is voor de een meer poep dan voor de ander, maar poep is poep.

Op dit moment moeten we maar gewoon extra lief voor elkaar zijn. Ieder hersenpannetje probeert op dit moment zn eigen stoofpotje van de Corona te brouwen en ontploft in een zwarte wolk bij de toevoeging van een verkeerd ingredient.
Waar voor de een de ‘tel je zegeningen’ challenge niet snel genoeg in het leven kan worden geroepen, sluit de ander zich aan bij een ‘waarom zou ik mn benen nog scheren, het leven heeft zo toch geen zin meer’ challenge.
Overlevingsmechanismen als ‘je moet dankbaar zijn’ en ‘ik wil het gewoon even shit vinden’ botsen als aardplaten die niet weten of ze nou onder of over elkaar heen moeten schuiven.

Misschien moet ik maar beginnen met iets aardiger voor mijzelf te zijn.
Gewoon doen wat we altijd doen, me niet laten opjagen door buitenaf.
Samen werken, Pluk lezen, Geocachen, en gewoon dom met verf kliederen zonder allerlei opdrachten en challenges.

En de volgende keer als Jamie me een opdracht geeft zeg ik volmondig Namas-née.

PS:
Ik heb zojuist buiten wel stiekem een madeliefjeskrans gemaakt. In de zon. En ervan genoten.



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *